Τετάρτη, 25 March 2020 12:51

Ιστορία του ηλεκτρικού αυτοκινήτου 1950 - 1980

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(7 ψήφοι)

1953 East Germany Post electric vans amperorio

 

To 1953,το ταχυδρομείο της Αν. Γερμανίας έκανε κάτι πρωτοπορειακό γιά την εποχή. Ανανέωσε το στόλο αυτοκινήτων του με άλλον που αποτελείτο από ηλεκτρικά οχήματα και μόνο.

 

Το 1959, η American Motors Corporation (AMC) και η Sonotone Corporation, ανακοίνωσαν μια κοινή ερευνητική προσπάθεια να εξετάσουν το ενδεχόμενο να παράγουν ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο που να τροφοδοτείται από μια "αυτοφορτιζόμενη" μπαταρία. Η AMC ήταν εξειδικευμένη στην κατακευή καινοτόμων και οικονομικών αυτοκινήτων, ενώ η Sonotone διέθετε τεχνολογία για την κατασκευή μπαταριών νικελίου-καδμίου που θα μπορούσαν να επαναφορτιστούν γρήγορα και να ζυγίζουν λιγότερο από τις παραδοσιακές μολύβδου-οξέος.

Την ίδια χρονιά, η Nu-Way Industries παρουσίασε ένα πειραματικό ηλεκτρικό αυτοκίνητο με μονοκόματο πλαστικό αμάξωμα, του οποίου την παραγωγή θα ξεκινούσε στις αρχές του 1960.

 

1959 Linppicotts electric car amperorio

 

Το 1959, παρουσιάσθηκε απο τον George Lippincott στην έκθεση Pomona Fair, ένα ηλεκτρικό 2πορτο, 2θέσιο convertible, εμπνευσμένο από τα αμερικάνικα σπορ αυτοκίνητα με πολυεστερικό αμάξωμα. Ο George Lippincott ήταν ο ιδρυτής και πρόεδρος της εταιρείας Nic-L-Silver Battery Company, που έδρευε στην Santa Ana της California και κατασκεύαζε μπαταρίες μολύβδου-οξέος. Το αυτοκίνητο ήταν εξοπλισμένο με δύο ηλεκτροκινητήρες, μπορούσε να αναπτύξει την τελική ταχύτητα των 80 χ.λ.μ/ώρα και η αυτονομία του ξεπερνούσε τα 160 ώς 240 χιλιόμετρα, ανάλογα με τον τρόπο οδήγησης και το φορτίο του.

Το 1958, ο Lippincott, έφερε μαζί μια ομάδα μηχανικών και σχεδιαστών, την οποία αποτελούσαν ο Frank Kurtis, κατασκευαστής αγωνιστικών αυτοκινήτων Indy, ο οποίος θα σχεδίαζε το πλαίσιο και ο Fitzlass, ο οποίος θα αχεδίαζε το αμάξωμα και θα συναρμολογούσε το αυτοκίνητο. Το πρωτότυπο αμάξωμα, ήταν κατασκευασμένο από πολυστρωματικό πολυεστέρα (laminated fiberglass) με αφαιρούμενη σκληρή οροφή (hardtop), τοποθετημένο σε πλαίσιο με σχέδιο κιβωτίου απο τον Kurtis και με full torsion bar ανάρτηση.

Πίσω από τα καθίσματα υπήρχαν 12 μπαταρίες της Nic-L-Silver, μολύβδου-οξέος 4 volt, 235Ah/C8, δύο στοιχείων των 31 πλακών το καθένα και γεφυρωμένων σε σειρά ώστε να δίνουν τάση 48 volt, καθώς και ένας ενσωματωμένος φορτιστής. Το σύνολο, συμπληρωνόταν από υδραυλικό σύστημα φρένων και ένα συμβατικό σύστημα διεύθυνσης.

Η τιμή είχε στόχο να βρίσκεται κάτω από 2.000 $, και το κόστος αντικατάστασης των μπαταριών, περίπου στα 300$. Ο Lippincott, ήλπιζε σε μία παραγωγή 10 αυτοκινήτων την ημέρα, με τους πελάτες να είναι κυρίως οι εταιρείες ηλεκτρικής ενέργειας και τα ταχυδρομεία της χώρας. Δυστυχώς, μόνο το πρωτότυπο κατασκευάστηκε στο Victress, πριν εγκαταλειφθεί το έργο.

 

1960 HENNEY KILOWATT

 

Το 1960, το Henney Kilowatt, ένα μικρό ηλεκτρικό αυτοκίνητο, παράγεται από την Henney Coachworks και την εταιρεία National Union Electric Company. Επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα 97 χλμ/ώρα και αυτονομία 97 χιλιομέτρων, αλλά η υψηλή τιμή του αποτρέπει τους πιθανούς αγοραστές.

 

Chevrolet Electrovair II 001

 

Το 1966, η General Motors παρουσίασε το πειραματικό Chevrolet Electrovair II, το οποίο ήταν η ηλεκτρική έκδοση της Chevrolet Convair. Το αυτοκίνητο διέθετε έναν ηλεκτροκινητήρα AC 115 ίππων και συστοιχία μπαταριών οξειδίου-αργύρου με τάση 532 volt. Το Electrovair II, είχε αυτονομία 65 έως 128 χιλιόμετρα, μέγιστη τελική ταχύτητα περίπου 130 χλμ./ώρα και επιτάχυνε απο 0 έως τα 100 χλμ./ώρα σε 16 δευτερόλεπτα.

 

Chevrolet Electrovair II 023b

 

Οι επιδόσεις δε αυτές ήταν στην πραγματικότητα παρόμοιες με της βενζινοκίνητης Corvair. Τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η GM με την Electrovair ήταν η περιορισμένη αυτονομία και οι ακριβές μπαταρίες οξειδίου-αργύρου, οι οποίες παρά την υψηλή τους πυκνότητα ενέργειας, ήταν βαριές και έπρεπε να αντικαθιστώνται μετά από 100 επαναφορτίσεις.


1967 AMC Amitron 001


Το 1967, κατασκευάστηκε από την American Motors Corporation (AMC) και την Gulton Industries το AMC Amitron, ένα πειραματικό ηλεκτρικό αυτοκίνητο, το οποίο διέθετε μια σειρά προηγμένων χαρακτηριστικών, συμπεριλαμβανομένης της πέδησης ανάκτησης ενέργειας και των προηγμένου σχεδιασμού μπαταριών. Η αυτονομία του έφθανε τα 240 χιλιόμετρα με μία μόνο φόρτιση, όμως η ανάπτυξη του project έληξε άδοξα, λόγω των τεχνολογικών προβλημάτων και του υψηλού κόστους των μπαταριών. Το 1977, το πρωτότυπο βελτιώθηκε και μετονομάστηκε σε Electron για να γίνει ένα από τα ιστορικά Concept αυτοκίνητα της αυτοκινητοβιομηχανίας της δεκαετίας το '80. Το ίδιο έτος, η AMC συνεργάστηκε με την Gulton Industries για την ανάπτυξη μιας νέας μπαταρίας βασισμένης στο λίθιο και ενός ελεγκτή ταχύτητας που σχεδίασε ο Victor Wouk.

 

1967 Ford Comuta amperorio

 

Το 1967, η Ford δείχνει την παρουσία της στον χώρο τών ηλεκτρικών αυτοκινήτων με το Comuta. Τελική ταχύτητα 60 km/h, αυτονομία 58km. Τροφοδοσία από 4 μπαταρίες vrla 12volt. Ένα Ford Comuta βρίσκεται σήμερα στό μουσείο επιστημών του Λονδίνου.

 

1968 Morrison electric A1 van amperorio

 

Το 1968, η βρετανική εταιρεία Morrison-Electricar, η οποία κατασκεύαζε απο το 1933 ηλεκτρικά επαγγελματικά μεταφοράς άρτου και γάλακτος (BERV), παρουσίασε το Α1, ένα μικρό ηλεκτρικό φορτηγό, σε δύο εκδόσεις van και pickup με ατσάλινο πλαίσιο από τετράγωνο σωλήνα, τοποθετημένο σε ένα εμπρόσθιο και ένα οπίσθιο υποπλαίσιο από Austin Mini.

Το Α1 κατασκευάσθηκε από το 1968 ώς και το 1972, απο την εταιρεία Crompton Leyland Electricars Ltd. στις εγκαταστάσεις της στο Tredegar του Monmouthshire. Αυτό το μοντέλο, χρησιμοποιήθηκε μεταξύ άλλων και από τη σχολή Μηχανικών του πανεπιστημίου του Warwick, σε ερευνητικό τους έργο για ηλεκτρικά οχήματα. Και στις δύο εκδόσεις van και pickup, το εμπρόσθιο άκρο ήταν σταθερά στερεωμένο στο πλαίσιο, ενώ το υπόλοιπο πολυεστερικό αμάξωμα ήταν αρθρωμένο στο πίσω μέρος του πλαισίου, ώστε να ανασηκώνεται δίνοντας πλήρη πρόσβαση στις μπαταρίες και τον ηλεκτρικό εξοπλισμό. Μία μπαταρία μολύβδου οξέος 48 volt, τροφοδοτούσε τους δύο ηλεκτροκινητήρες των 3.9 ίππων, οι οποίοι κινούσαν τους εμπρόσθιους τροχούς και ψύχονταν από δύο εξωτερικούς ανεμιστήρες. Η μέγιστη ταχύτητα ήταν 48 χ.λ.μ/ώρα και η αυτονομία του περίπου 40 χιλιόμετρα την ημέρα. Το 1983, η Morrison-Electricar έπαψε να υπάρχει, μετά την εξαγορά της από την M & M Electric Vehicles.

 

1968 Bob McKee electric Sundancer amperorio

 

Το 1968, παρουσιάσθηκε από τον Bob McKee το ηλεκτρικό αυτοκίνητο Sundancer. Ητανπαραγγελία απευθείας από τα στελέχη της Exide, που κάλεσαν τον McKee και του ζήτησαν να κατασκευάσει ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο, πιθανώς γιά να επιτρέψει στην Exide να πουλήσει περισσότερες μπαταρίες.

Βασιζόμενος στην εμπειρία του κατασκευής αγωνιστικών αυτοκινήτων, ο McKee χρησιμοποίησε ένα σασί backbone, όχι μόνο για δύναμη και απλότητα, αλλά και γιά χώρο αποθήκευσης της βαριάς μπαταρίας.

Ο McKee υπέβαλε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το σχήμα του αυτοκινήτου το 1970, απλουστεύοντας το και μειώνοντας το βάρος του εξαλείφοντας τις πόρτες και με ένα αμάξωμα από γυαλί, σχεδιασμένο από τον Michael Williams. Το πλαίσιο χρησιμοποιούσε ανεξάρτητη ανάρτηση με τέσσερεις τροχούς, σύστημα διεύθυνσης με οδοντωτό τροχό και τιμόνι που περιστρεφόταν για να διευκολύνει την είσοδο και έξοδο από το αυτοκίνητο.

 

1968 Bob McKee electric Sundancer amperorio 002

 

Ο ηλεκτροκινητήρας της Tork-Link των 72 ίππων, οδηγούσε τους τροχούς μέσω συστήματος ζωνών και τροχαλιών με άπειρη σειρά σχέσεων μετάδοσης, παρόμοια με τη CVT της DAF. Το McKee είχε αυτονομία 160 χιλιομέτρων με ταχύτητα 48 χλμ/ώρα και τελική 95 χλμ/ώρα. Κατασκευάσθηκαν 3 Sundancers, δύο για την Exide και ένα για τον εαυτό του.

Η McKee Engineering κατέληξε να κατασκευάζει περίπου 20 διαφορετικά ηλεκτρικά αυτοκίνητα με την πάροδο των ετών, συμπεριλαμβανομένου του μοντέλου Endura το 1978, που κατασκευάστηκε για την εταιρεία μπαταριών Globe Union.

 

enfield 8000

 

Το 1971, το πρώτο ελληνικό ηλεκτρικό αυτοκίνητο, το Enfield 8000 Neorion, ήταν γεγονός.

Σχεδιαστές του ήταν οι John Samuel, John Acroyd και ο Κων/νος Αδρακτάς, πρόεδρος και τεχνικός διευθυντής της Enfield.

Η εξέλιξη του αυτοκινήτου πραγματοποιήθηκε στην Αγγλία, όπου η εταιρεία κατάφερε και κέρδισε διαγωνισμό του Συμβουλίου Ηλεκτρικής Ενέργειας (σ.σ. επιβλέπουσα Αρχή, περίπου όπως η ΡΑΕ), αφήνοντας πίσω εταιρείες όπως η Ford και η Leyland, για την προμήθεια περίπου 100 αυτοκινήτων.

Ήταν η πρώτη μικρή γραμμή παραγωγής ηλεκτρικού αυτοκινήτου στη νεότερη ιστορία της αυτοκίνησης.

 

enfield 8000 Evening outing

 

Δυστυχώς, το Εnfield 8000, δεν έλαβε ποτέ έγκριση για τη κυκλοφορία του στην Ελλάδα λόγω δήθεν αδυναμίας φορολόγησης του (η επίσημη αιτία) ενώ η πραγματική αιτία ήταν η ανικανότητα και η υποταγή των τότε αρμόδιων υπουργών στο πετρελαικό λόμπυ. Το βασίλειο της μπανανίας σε όλο του το μεγαλείο.

Αρμόδιοι υπουργοί εκείνη την εποχή της μεταπολίτευσης ήταν οι Γιάγκος Πεσμαζόγλου (26/7 έως 9/10/1974) και ο Ευάγγελος Δεβλέτογλου (21/11 έως 28/11/1977), οι οποίοι απαξίωναν να ασχοληθούν με το θέμα.

 

005 Enfield Neorion 8000

 

Είχε περάσει επιτυχώς όλα τα προβλεπόμενα τεστ στη Μ.Βρετανία, ενώ ήδη από τον Ιανουάριο του 1973 είχε υπογραφεί συμβόλαιο μεταξύ Electricity Council (η οποία μέσω του ερευνητικού της κέντρου ήδη από το 1965 πειραματιζόταν με ηλεκτρικά οχήματα) και Enfield Automotive.

Επρόκειτο δε να παραχθεί στις ΗΠΑ, ενώ ο τότε κυβερνήτης της Καλιφόρνια Ρόναλντ Ρήγκαν είχε στείλει ένα μεταγωγικό αεροπλάνο για να μεταφέρει 3 E8000ECC στην Καλιφόρνια, στο πλαίσιο αντιρρυπαντικής νομοθεσίας που είχε τεθεί σε ισχύ στην αμερικανική πολιτεία.

 

ENFIELD

 

Το Enfield 8000 Neorion, ήταν το πρώτο ηλεκτρικό αυτοκίνητο ευρείας παραγωγής παγκοσμίως, με μοναδική αεροδυναμική (αεροδυναμικός συντελεστής 0,29, μικρότερος κι από μοντέλα της Porsche) και είχε καλαίσθητο σχεδιασμό, δύο θέσει, αλουμινένιο σκελετό, συμβατικές πόρτες, μεγάλες καμπύλες επιφάνειες και θερμαινόμενο παρπρίζ.

Δεν διέθετε θέρμανση, η όπισθεν έμπαινε με κουμπί, διέθετε ηλεκτροκινητήρα 48V DC με ισχύ 8,16HP (6kW) / 4400 rpm, πίσω κίνηση χωρίς κιβώτιο ταχυτήτων, φορτιστή που συνδεόταν στο ηλεκτρικό δίκτυο, 8 μπαταρίες οξέος μολύβδου 55Ah/12V συνδεδεμένες σε συστοιχία 110Αh/48V 4 εμπρός και 4 πίσω και 1μπαταρία ακόμη για φώτα και αναπτήρα.

 

001 Enfield Neorion 8000
Γιά τη φόρτιση των μπαταριών εν κινήσει (free-wheeling) υπήρχε σύστημα ανάκτησης της ενέργειας, ενώ χρειάζονταν 6 ώρες για την πλήρη φόρτιση τους. Η αυτονομία κυμαινόταν από 110 έως 130 χιλιόμετρα, ανάλογα με τη μορφολογία του εδάφους.
Το συνολικό βάρος του ήταν 965 κιλά (εκ' των οποίων τα 308 κιλά προέρχονταν από τις μπαταρίες) και η μέγιστη τελική ταχύτητα έφθανε τα 70-80 χλμ/ώρα. Ήταν δε τελείως αθόρυβο, με δερμάτινο σαλόνι διαθέσιμο σε πορτοκαλί, κόκκινο, λευκό και κίτρινο χρώμα.
 
002 Enfield Neorion 8000

 

Το μήκος του Enfield 8000, ήταν μόλις 2,7m, με αντίστοιχα μικρό κύκλο περιστροφής και ως εκ' τούτου ήταν ένα ευέλικτο όχημα με ικανοποιητική επιτάχυνση. 

Το κόστος του ήταν 2.808 λίρες Αγγλίας (το 1975) περισσότερο από το διπλάσιο της τιμής ενός Mini Couper και ίσο με του 3λιτρου Ford Capri, ενώ ήταν εγκεκριμένο από το Ηνωμένο Βασίλειο για τη κυκλοφορία του. Κυκλοφόρησε σε δύο εκδόσεις, ως Bicini και ως Μiner (Σουηδία).

 

003 Enfield Neorion 8000

 

Εν μέσω πετρελαϊκής κρίσης το 1973 ο Ανδριώτης εφοπλιστής Γιάννης Γουλανδρής (με στόλο tankers) αγοράζει την εταιρεία Εnfield και αποφασίζει να μεταφέρει τη γραμμή παραγωγής στα Ναυπηγεία Νεωρίου στη Σύρο (που είχε αγοράσει μαζί με τους 2 αδερφούς του πριν από λίγους μήνες) και τα κεντρικά στον Πειραιά με μια νέα εταιρεία λεγόμενη «Ένφιλντ-Νεώριον Ε.Π.Ε.».


Ο πρόεδρος και τεχνικός διευθυντής της Enfield, διατήρησε τις επιφυλάξεις του για τη μεταφορά της γραμμής παραγωγής στη Σύρο και τασσόταν υπέρ της προώθησης της παραγωγής σε χώρες που είχαν επιδείξει ήδη ενδιαφέρον για την ανάπτυξη ηλεκτρικών αυτοκινήτων, όπως οι ΗΠΑ με αποτέλεσμα να παραιτηθεί.

 

1974 Enfield 8000

 

Ο Κ. Αδρακτάς, ευελπιστούσε δε στην ευόδωση συνεργασιών με επιχειρηματίες, όπως ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ιδιοκτήτης της Ολυμπιακής, ο οποίος επρόκειτο να υπογράψει συμβόλαιο με την εταιρεία για την παραγωγή ηλεκτρικών αυτοκινήτων, για χρήση στα αεροδρόμια και για ενοικίαση.

Η επιθυμία του Γ. Γουλανδρή οδήγησε στην παραγωγή του μοντέλου Ε 8000 σχεδιασμένο από τον Γιώργο Μιχαήλ (βιομηχανικό σχεδιαστή γεννημένο στην Θεσσαλονίκη), ο οποίος είχε προσληφθεί στη νέα εταιρεία. Δημιουργήθηκε μια μικρή παραγωγική μονάδα κατασκευής αυτοκινήτων μέσα σε ένα παλιό νηματουργείο, δίπλα στα ναυπηγεία του Νεωρίου στην Ερμούπολη της Σύρου ενώ τα κεντρικά γραφεία της εταιρεία ήταν στην Ακτή Μιαούλη στον Πειραιά.

 

1973 Enfield 8000 in Syros 002

 

Στη Σύρο υπήρχε φθηνό εργατικό δυναμικό αλλά χωρίς γνωστικό υπόβαθρο σε κατασκευή αυτοκινήτων και έγινε χρήση απαρχαιωμένων τεχνικών (χειρωνακτική σφυρολάτηση). Το Ε8000 ήταν ένα διθέσιο όχημα, ουσιαστικά ίδιο με το αγγλικό, με ακριβώς τα ίδια τεχνικά χαρακτηριστικά και το ίδιο ακριβώς σχήμα.

Η μόνη τους διαφορά ήταν ότι αυτό που κατασκευάστηκε στη Σύρο ήταν από αλουμίνιο και οι πόρτες του δεν ήταν συρόμενες αλλά άνοιγαν με το συμβατικό τρόπο. Όλα τα Ε8000 προωθήθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 

1974 Enfield 8000 002

 

Oι εκδόσεις Bicini και Miner ήταν ελληνικής σχεδίασης από τον σχεδιαστή Γ. Μιχαήλ στηριζόμενα στα ίδια ηλεκτρομηχανολογικά μέρη, όμως ποτέ δεν πέρασαν από έλεγχο crash test.

Το πρώτο αυτοκίνητο το οποίο κατασκευάστηκε στη Σύρο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1973. Συνολικά παρήχθησαν τη περίοδο 1973-1976, 112 αυτοκίνητα και το 1976 η μονάδα παραγωγής και η εταιρεία έκλεισε.

 

1974 Enfield 8000 003

 

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των στελεχών της εταιρείας, να προωθηθεί στην Ελλάδα και για χρήση του από εταιρείες του Δημοσίου αλλά και την Ολυμπιακή Αεροπορία, δεν υπήρχε αποτέλεσμα, λόγω μη απάντησης των τότε υπουργών οικονομικών στα αιτήματα της εταιρείας για τον τρόπο φορολόγησης του.

Οι πιέσεις που ασκήθηκαν τότε στην ελληνική εταιρεία, ήταν τόσο σε πολιτικό, όσο και σε οικονομικό και επιχειρηματικό επίπεδο, οδηγώντας μία ακόμη φιλόδοξη προσπάθεια της ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας σε πρόωρο θάνατο.

Πρωταγωνιστές του εγχειρήματος αυτού αναφέρουν ότι όλα τα προσκόμματα που έθεσαν οι δύο υπουργοί και ο τότε κρατικός μηχανισμός έχουν βαθύτερη αιτία τις πιέσεις του πετρελαϊκού λόμπυ και της συμβατικής αυτοκινητοβιομηχανίας η οποία δεν θα ανεχόταν τη μαζική παραγωγή ηλεκτροκίνητων οχημάτων. 

 

1973 Enfield 8000 001

 

Η περίοδος εν μέσω πετρελαϊκής κρίσης μπορούσε να θεωρηθεί ιδανική για τη προώθηση ενός σύγχρονου μικρού ηλεκτροκίνητου αυτοκινήτου πόλης. 

Στις αρχές του ‘80 βγήκαν σε πλειστηριασμό τα Ε8000 από τα British Energy Councils, τα οποία έγιναν

ανάρπαστα από συλλέκτες.

Οι αιτίες που οδήγησαν στην εμπορική αποτυχία του Enfield 8000 ήταν το υψηλό κόστος κτήσης του, η μειωμένη αυτονομία του αλλά και η χρονική περίοδος που αυτό αναπτύχθηκε στην Ελλάδα (μεταβατική εποχή από τη Χούντα στη Μεταπολίτευση).

 

1973 Enfield 8000 002c

 

Το 2015 στην έκθεση Made by Hellas από το Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου εκτέθηκε ένα Enfield 8000 το οποίο ανήκει στο μουσείο. Ένα αυτοκίνητο υπάρχει πλέον στο Βιομηχανικό Μουσείο Ερμούπολης. Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα είναι πολύ παλιά υπόθεση, ωστόσο το Enfield ήταν πολύ σημαντικό για την εποχή του.

Ήταν το πρώτο, έστω περιορισμένης παραγωγής, σύγχρονο ηλεκτρικό αυτοκίνητο. Οι άνθρωποι που το κατασκεύασαν, δεν πρόσθεσαν απλώς μπαταρίες, αλλά έφτιαξαν ένα αυτοκίνητο που εξυπηρετούσε πραγματικές ανάγκες για την κίνηση στην πόλη».

 

1973 Enfield 8000 003

 

004 Enfield Neorion 8000

 

Το Μάρτιο του 1972, στο Συμπόσιο της Διεθνούς Ένωσης Παραγωγών και Διανομέων Ηλεκτρικής Ενέργειας, η Mercedes-Benz αποκάλυψε το LE 306, το ηλεκτρικό της ελαφρύ φορτηγό-Van, με βάση το μοντέλο L 206/207 και λίγους μήνες αργότερα, κάτω από το σλόγκαν "Mercedes-Benz φιλικό προς το περιβάλλον χάρη στην ηλεκτρική κίνηση", χρησιμοποιήθηκαν διάφορες εκδόσεις του οχήματος, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1972.

 

1972 Mercedes LE306

 

Το LE 306, αναπτύχθηκε σε συνεργασία με την εταιρεία Kiepe και τη Varta και διέθετε ένα εξωτερικά διεγερμένο μοτέρ συνεχούς ρεύματος, με ισχύ από 35 έως 56 κιλοβάτ (47-75 ίππους). Μια συστοιχία μπαταριών 144 volt, βάρους 860 κιλών και χωρητικότητας 22 kwh, παρείχε την ηλεκτρική ενέργεια, επιτρέποντας στο φορτηγό να μεταφέρει μέχρι 1.000 κιλά και να οδηγείται σε αποστάσεις μεταξύ 50 και 100 χιλιομέτρων, σε ταχύτητες έως 80 χ.λ.μ/ώρα.


1972 Mercedes LE306 c

Όπως και τα σύγχρονα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, υπήρχε σύστημα ανάκτησης της ενέργειας, κατά τη διάρκεια της πέδησης και η αποθήκευση της στη μπαταρία για μελλοντική χρήση. Επιπλέον, το LE 306 είναι επίσης εξοπλισμένο με έξυπνο σύστημα αλλαγής μπαταρίας, καθώς η αποφορτισμένη μπαταρία μπορούσε να αποσπαστεί και να αντικατασταθεί σε ελάχιστα λεπτά.

 

1972 bmw 1602 electric

 

Το 1972, η BMW παρουσίασε το ηλεκτρικό 1602e, που ήταν το πρώτο ηλεκτρικό αυτοκίνητο της εταιρείας. Ο χώρος του κινητήρα, παραχωρήθηκε σε μια σειρά μπαταριών, που σε αυτή την περίπτωση ήταν συνηθισμένες μπαταρίες αυτοκινήτου 12 volt. Το 1602e, έκανε το ντεμπούτο του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972, στο Μόναχο. Δύο 1602e, χρησιμοποιήθηκαν για να μεταφερθούν οι VIP και ως αυτοκίνητα υποστήριξης σε αγωνίσματα εκτός στίβου, όπως ο μαραθώνιος. Ωστόσο, με το πρόσθετο βάρος των 350 κιλών, λόγω των πολυάριθμων μπαταριών μολύβδου-οξέος, και με αυτονομία μόλις 60 χιλιόμετρα, το ηλεκτρικό 1602, θεωρήθηκε ακατάλληλο για παραγωγή.

 

1973 Nissan EV4 electric truck

 

Το 1973, η Nissan, έστειλε στο Υπουργείο συγκοινωνιών της Ιαπωνίας, δύο τύπους ενός μικρού φορτηγού, του EV4-P, για δοκιμές αξιολόγησης. Επρόκειτο για ένα ευρύτατο εθνικό σχέδιο ανάπτυξης ηλεκτρικών οχημάτων, με στενή συνεργασία μεταξύ κορυφαίων εταιρειών και ερευνητικών ιδρυμάτων, υπό την αιγίδα του Οργανισμού Βιομηχανικής Επιστήμης και Τεχνολογίας του Υπουργείου Διεθνούς Εμπορίου και Βιομηχανίας, που ξεκίνησε στην Ιαπωνία το 1971. Αυτό το συμπαγές φορτηγό δύο ατόμων, τροφοδοτούσε μια μπαταρία μολύβδου-οξέος και ήταν εξοπλισμένο με κινητήρα DC.

 

1973 Nissan EV4 electric truck 002

 

Ενσωμάτωνε δε, προηγμένα χαρακτηριστικά όπως φρένα με σύστημα ανάκτησης ενέργειας και ελαφρύ κορμό σώματος FRP, συμπεριλαμβανομένης της δοκιμής σύγκρουσης η οποία ήταν πρωτοφανής για τα ηλεκτρικά οχήματα.
Στις δοκιμές αξιολόγησης της αυτονομίας, που διενεργήθηκαν από την Υπηρεσία Βιομηχανικών Επιστημών και Τεχνολογίας, το EV4-P κάλυψε απόσταση 302 χιλιομέτρων, με μία μόνο φόρτιση της μπαταρίας, με σταθερή ταχύτητα 40 χλμ/ώρα. Αυτό ήταν το καλύτερο ρεκόρ για ένα ηλεκτρικό όχημα με μία μπαταρία που δημιουργήθηκε μέχρι σήμερα. Το EV4-P, κατάφερε να φθάσει τη μέγιστη ταχύτητα των 87 χ.λ.μ/ώρα και επιτάχυνε από 0 έως τα 40 χ.λ.μ/ώρα σε μόλις 6,9 δευτερόλεπτα.

 

 

Διαβάστηκε 1100 φορές

Επιλέξτε από τις κατηγορίες προϊόντων